aPotastucu

วันนี้ได้ยินข่าวว่าจะมีฝนดาวตกในอีกไม่นานนี้...ข่าวนี้ทำให้ความทรงจำครั้งเก่าหวนกลับมาอีกครั้ง

.....งานปัจฉิมที่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตฉัน
       คืนนั้น ดาวเต็มฟ้าอย่างกับผ้าลายจุด ไม่ว่ามองไปทางไหนก็มีแต่ดวงดาว แม้ว่าจะมีข่าวฝนดาวตก แต่พวกเราก็ยังไม่มีใครเห็นกันซะที ด้วยความเป็นคนเมือง บ้านหลังเล็กๆท่ามกลางตึกรามสูงใหญ่ ดาวในยามค่ำคืนจึงถือเป็นสิ่งเห็นยากสำหรับฉัน น้ำเสียงจึงตื่นเต้นเหลือเกินกับการแหงนหน้ามองฟ้าจนคอแทบจะขนานกับพื้นโลกแล้ว นี่ถ้าไม่กลัวเพื่อนๆจะด่า คงนอนไปกับพื้นหินแล้วมองฟ้าให้เต็มตา ให้ผ้าห่มผืนใหญ่ลายดาวจุดปกคลุมบรรยากาศของคำว่า เพื่อน ไม่ให้เล็ดรอดไปไหนได้
       แม้ว่าสุดท้ายพวกเราจะยังไม่เห็นดาวตกซะที แต่กิจกรรมที่กำลังจะเริ่มล้วนเป็นกิจกรรมที่ทำให้น้ำตาตกกันทั้งสิ้น
       พวกเราร่ำลากันทั้งน้ำตา อะไรที่เคยเก็บกันเอาไว้ก็พูดออกมาให้หมด แม้ว่าวันจันทร์ต่อมาพวกเราก็ยังได้เจอหน้ากันในคณะเหมือนเดิม   แปลกนะ......แต่คงเพราะความรู้สึกกลัวหล่ะมั้ง......กลัวว่าหนทางข้างหน้าของเราจะเป็นอย่างไร  อาจไม่มีเพื่อนดีๆอย่างนี้อีกแล้วก็ได้  หรือโชคชะตาอาจพาให้เราห่างกันจนไม่มีโอกาสติดต่อกันได้ท่ามกลางโลก Worldwide เช่นนี้ หรือจะเป็นความกลัวจากความไม่แน่นอนของโลกใบนี้......แต่แม้ว่าจะเป็นน้ำตาแต่มันก็มาพร้อมกับรอยยิ้มเช่นกัน......อ้อมกอด คำปลอบ ล้วนกลายเป็นสัญญาที่บอกว่า "เราจะไม่ลืมกัน"

       กิจกรรมจบลงแล้ว แต่ว่าพวกเรายังไม่หลับไม่นอน แยกย้ายไปนั่งคุยกันตามบ้านต่างๆ พยายามเก็บเรื่องราวเพื่อบันทึกในสมุดความทรงจำ  เสียงที่เกิดขึ้นจึงมีทั้งเสียงหัวเราะ เสียงโวยวายจากการเล่นเกมส์ หรือแม้แต่เสียงเฮฮาจากวงดนตรีขวดแก้ว แต่ท่ามกลางเสียงมากมายเหล่านั้น ยังมีอีกเสียงหนึ่งที่ยังคงบรรเลงอยู่...เสียงแห่งความเศร้า...
       เพื่อนของฉันตัดสินใจยุติความสัมพันธ์ที่กำกวมในคืนนั้น  แม้ว่าเธอจะพอรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่การได้ยินจากปากของเขาคนนั้นคงเหมือนปุ่มยืนยันเวลาลงทะเบียนอะไรสักอย่าง......แต่คราวนี้กลายเป็นปุ่มยืนยันหัวใจ......ว่าถึงเวลาที่เธอควรจะห้ามใจอย่างจริงจังได้แล้ว  เมื่อเธอต้องการเช่นนั้น เขาก็กดปุ่มด้วยความเต็มใจ และผลก็เป็นไปตามคาดที่ไม่ได้หวัง......ถึงเวลาที่เธอต้องหยุดรักเขาซะที
       ....และตอนนั้นเอง....ดาว 1 ดวงก็ร่วงจากฟ้า พร้อมกับน้ำตาของเธอ

       ฉันนั่งปลอบเธอเพียงลำพัง และบอกให้เธอรู้ว่า  แม้ดาวหนึ่งดวงจะร่วงหล่นจากฟ้า  ความสวยงามของท้องฟ้าในสายตาเธออาจจะพลันหายไป  แต่ถ้าเธอมองให้ดี ความสวยงามเหล่านั้นยังไม่จากไปไหน อย่ามัวเสียดายหรืออาลัยกับดาวดวงที่เพิ่งลาลับ จนไม่มีโอกาสได้เห็นความสวยงามของท้องฟ้า...ที่ยังคงอยู่